6

Russisch blauw van Rascha Peper

De afgelopen maanden ben ik druk bezig met het lezen van mijn eigen boeken. Een daarvan is Russisch blauw van Rascha Peper: een roman waarin de hoofdpersoon een grote fascinatie heeft voor de Romanovs en fictie en realiteit met elkaar verbindt.

Russisch blauw

De jonge historicus Lex Grol past op het huis van de ouders van zijn jeugdvriend. Hij is werkeloos en bevindt zich op dat moment op een splitsing van zijn levenspad. Hij weet niet welke kant hij op wil en moet gaan. Op een dag krijgt hij het aanbod van een professor om te assisteren bij het schrijven van een boek over de Russische tsaren.

Zijn ongekende fascinatie van de tsarenfamilie de Romanovs laait weer in alle hevigheid op, hij stort zich volledig op de boeken die zijn geschreven en de documentatie die bewaard is gebleven. Hij vindt aannames, weet deze om te zetten in feiten en probeert het mysterie van de Romanovs te ontrafelen: is de hele tsarenfamilie doodgeschoten door de bolsjewieken die de macht door de oktoberrevolutie hadden verkregen? Of zou het kunnen zijn dat de jonge Aleksj, net als Lex leidend aan hemofilie, de aanslag heeft overleefd? Zijn fascinatie is niet alleen puur zakelijk. Lex zijn moeder is ooit als kind uit Rusland naar Nederland gebracht, over haar familie is slechts weinig bekend.

Wat als…

Peper weet het obsessieve gedrag van Lex zo te ontvouwen dat de lezer haast met Lex’ redenaties meegaat. Zal hij gelijk hebben en de puzzelstukjes op de juiste plaats weten te leggen? Het is bijzonder om te lezen hoe je meegaat met zijn ontdekkingen, redenaties en speculaties. Als lezer begrijp ik volkomen waar de fascinatie van Lex vandaan komt, ik begrijp het hoe hij zich wil identificeren met de Romanovs. Misschien omdat zijn eigen familie onbekend is, maar ook omdat de relatie met zijn familie allesbehalve innemend is. Peper weet dit in iets minder interessante hoofdstukken te schetsen. Ik merk dat ik er wat vluchtiger doorheen ga, juist omdat ik nieuwsgierig ben naar de afloop van het verhaal. Af en toe beschrijft Peper net iets te veel, wellicht omdat ze de lezer wil voelen hoe het in het hoofd van Lex aan toe gaat. De reconstructies die Lex namelijk vertelt zijn volledig, maar ook avontuurlijk en beeldend. Het is interessant om te lezen hoe het menselijk brein feiten en fictie met elkaar koppelt. Russisch blauw is een goede eerste kennismaking met het werk van Rascha Peper.

6 thoughts on “Russisch blauw van Rascha Peper

  1. Ik ben dol op de boeken van Rascha Peper, maar tegen deze hik ik een beetje aan. Toch ben ik van plan het dit jaar te gaan lezen, want behalve haar poezencolumns en twee novelles heb ik inmiddels alles van haar gelezen. Zo jammer dat ze al overleden is :-(

    1. ‘Wie scheep gaat’ vond ik erg goed, maar die is wel aan de dikke kant. ‘Vingers van marsepein’ is mooi, met haar debuut ‘Oesters’ wist deze schrijver ooit mijn aandacht te trekken en dat boek wil ik ook nog eens herlezen.

      Momenteel ben ik bezig in ‘Russisch blauw’ en zoals ik al dacht vind ik dit niet zo meeslepend als haar andere boeken, maar ik ben nieuwsgierig genoeg om verder te lezen.

  2. Hoi, ook een beetje late reactie. Ik vond Russisch blauw juist heel verrassend. Door de wending die er in zit en de hoofdpersoon die zich steeds meer inleeft in zijn `rol`.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *