Persoonlijk5 januari 2020

1

De boeken van 2019

Hier schreef ik het al: afgelopen jaar heb ik een behoorlijk aantal boeken gelezen. Variërend van genre, van literatuur tot kinderboeken, vertaald of onvertaald, van dikte en weet ik al niet meer. Heerlijk om zo van alles wat te lezen. In deze blogpost benoem ik de mooiste boeken die ik in 2019 heb gelezen. Het zijn de boeken die mij het meest zijn bijgebleven afgelopen jaar.

Een paar aanraders

Mijn verrassing van dit jaar was Dagen zonder eind van Sebastian Barry dat ik lukraak uit de Storytel-app op mijn digitale boekenplank zette. Wat een fan-tas-tisch verhaal! Ik was overweldigd door de bizar goede schrijfstijl, het complete verhaal en de perfecte voorleesstem van niemand minder dan Sander de Heer. Het oeuvre van Barry blijkt bijzonder te zijn. Iedere roman die hij schrijft kiest hij een ander hoofdpersoon uit de familie McNulty of Dunne. In Dagen zonder eind laat hij de Ierse Thomas McNulty aan het woord. Thomas vlucht tijdens de hongersnood die volgde op de mislukte aardappeloogst en vertrekt per boot naar Amerika. Daar aangekomen belandt hij niet in rustiger vaarwater, maar komt midden in de oorlog tegen de indianen terecht en vervolgens in de Burgeroorlog. Nu ik dit zo schrijf, wil ik heel graag meer van hem lezen. Goed voornemen voor dit jaar dus!

Kes van Barry Hines dateert van 1968, maar dit heb ik op geen enkel moment tijdens het lezen gemerkt. Ik was direct vanaf de eerste pagina’s geraakt door de 14-jarige Billy Casper, hoewel het wat langer duurde voordat ik in het verhaal kwam. Opgroeiend in een achterstandswijk heeft Billy het niet makkelijk, van liefde is geen sprake. Hij vindt een jonge torenvalk, nou ja, hij steelt het beest uit het nest, en richt het af. Het is zijn lust en zijn leven, maar dit leven kan natuurlijk niet voor altijd doorgaan. Billy wordt gedwongen na te denken over zijn toekomst, te midden in een ogenschijnlijke uitzichtloze deprimerende wereld.

Afgelopen jaar las ik ook het prachtige, poëtische Op aarde schitteren we even van Ocean Vuong. Het staat bol met meest ontroerende en rake volzinnen. Je merkt meteen dat Vuong ook dichter is, hij weet het gevoel haarfijn in woorden te pakken. Het boek gaat over Hondje. Hondje is achtentwintig jaar en schrijft zijn analfabete moeder een lange brief. Het is een brief over het leven, zijn leven. Het is een brief van onuitgesproken woorden aan de moeder die hij liefheeft, maar tegelijkertijd minacht. Of misschien is het wel alleen haar trauma en de gevolgen daarvan die hij minacht. Zijn moeder en oma komen uit Vietnam en moeten zich staande weten te houden in Amerika. Het is een zwaar leven waarin niet veel gesproken wordt, maar beleven des de meer. Opgedane trauma’s bepalen de sfeer in huis. Het zorgt voor onvermogen liefde te geven. Op aarde schitteren we even is een verhaal over iets wel willen, maar niet kunnen. Het onbereikbaar zijn van liefde, maar er wel ontvankelijk voor zijn en aan de andere kant te bang te om genegenheid te accepteren. Het gaat over geweld, liefde en wat dit doet met mensen.

Van eigen bodem

Na het lezen van De Buurman las ik eindelijk het alom aanbevolen De moeder van Nicolien van Voskuil. Wat werd in geraakt door de ogenschijnlijke simpele schrijfstijl waarin dit bijzonder verdrietige verhaal is opgetekend. Het is een verhaal over verlies. Geleidelijk verlies van een dierbare aan de ziekte Alzheimer. Voskuil heeft het gevoel goed weten te vangen dat erbij komt kijken. Niet alleen voor de naaste familie, maar ook voor de persoon zelf. De angst, verdriet maar ook frustratie en onmacht. Wat een overweldigend verhaal.

Tot slot kwam afgelopen jaar Jagersmaan van Jan Vantoortelboom uit. Ik kocht het, las het meteen en vond het prachtig. Eigenlijk hebben de boeken van Vantoortelboom mij nooit teleurgesteld. Vooral Meester Mitraillette vond ik erg bijzonder. Victor Vanheule is net terug uit de loopgraven van De Eerste Wereldoorlog. Hij is ongeschonden maar wel veranderd, hij heeft veel gezien in de loopgraven. Hij is, niet geheel verwonderlijk, veranderd en hij kan zijn draai niet vinden. Zijn moeder ziet het met lede ogen aan en besluit hem op de boot te zetten naar Amerika in de hoop dat hij daar een beter leven vindt. Ondanks het verdriet om haar zoon en dat ze hem waarschijnlijk nooit weer ziet, doet ze het uit liefde. En daar draait het om in dit boek.


Wat is jouw favoriet van 2019?

1 thought on “De boeken van 2019

  1. Mooie boeken noem je. Mijn favoriet van afgelopen jaar was ‘De bijenhouder van Aleppo’. Het boek raakte me zó dat ik echt even moest ‘bijkomen’ toen ik het uit had. Ik kon het verhaal maar moeilijk loslaten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *