8

Van boekenkast tot blog #3

Vorige maand heb ik slechts één boek gelezen van de stapel die ik had klaargelegd. Er kwamen namelijk drie recensie-exemplaren binnen die ik eerst wilde lezen: Tussen twee werelden van Faggiani, Er is geen daar daar van Tommy Orange en Het laatste geschenk van Paulina Hoffmann van Carmen Romero Dorr.

Daarom heb ik voor komende maand een klein stapeltje klaarliggen. Ik verwacht geen recensie-exemplaren dus kan mijn eigen plan trekken.

In de planning

Als eerste natuurlijk Rotgrond bestaat niet van Gerbrand Bakker waarover ik 11 maart aanstaande tegelijk met Sandra over ga bloggen. Ik ben erg benieuwd naar dit boek, want het is geen roman zoals Boven is het stil waar ik zo van genoot.

In Rotgrond bestaat niet probeert Gerbrand Bakker de menselijke drang om de natuur te willen controleren te doorgronden. Hij verwondert zich over van alles wat hij tijdens zijn werk als hovenier tegenkomt: vogels, bomen, huisdieren en, natuurlijk, tuinen. Net en aangeharkt, wild, overwoekerd, tuinen die je om de tuin leiden – Bakker heeft het allemaal gezien en onderzoekt of en hoe de gecultiveerde natuur de menselijke psyche weerspiegelt.

Lezing

Daarna ligt Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer op de stapel. Dit gesigneerde exemplaar had ik als cadeautje voor mijzelf gekocht en niet voor niets, want ik ga eind maart met Tamara (ja dé thrillerauteur en collega vakidioot ;-)) naar een lezing van Pfeijffer. Ik heb er onwijs veel zin in, maar het boek moet wel uit voordat we gaan. Gelukkig kreeg ik al positieve berichten te horen van Tamara.

De schrijver neemt zijn intrek in het illustere maar in verval geraakte Grand Hotel Europa om te overdenken waar het is misgegaan met Clio, op wie hij in Genua verliefd is geworden en met wie hij in Venetië is gaan wonen. Hij reconstrueert het meeslepende verhaal van liefde in tijden van massatoerisme, van hun reizen naar Malta, Palmaria, Portovenere en de Cinque Terre en hun spannende zoektocht naar het laatste schilderij van Caravaggio. Intussen vat hij een fascinatie op voor de mysteries van Grand Hotel Europa en raakt hij steeds meer betrokken bij het wedervaren van de memorabele personages die het bevolken en die uit een eleganter tijdperk lijken te stammen, terwijl de globalisering ook op die schijnbaar in de tijd gestolde plek om zich heen begint te grijpen.

Op aanraden

Via twitter las ik heel veel enthousiaste tweets van collega boekenblogger Jannie (die op haar beurt de tips van niemand minder dan Gerbrand Bakker opvolgde) over het werk van Voskuil. Dit triggerde mij zo dat ik komende maand een voorzichtig begin ga maken met het enorme oeuvre van Voskuil: De buurman.

De buurman beschrijft de ontwikkeling van de vriendschap tussen Maarten en Nicolien Koning met hun twee homoseksuele buren Petrus en Peer. Petrus is een stugge, om niet te zeggen knorrige man van middelbare leeftijd, Peer is een jongensachtige dertiger. Nicolien begroet hun komst uitbundig omdat homoseksuelen volgens haar underdogs zijn, en beide mannen kunnen om die reden rekenen op haar compromisloze sympathie. Dit in tegenstelling tot Maarten, die al na een enkele ontmoeting tot de conclusie komt dat beide mannen intellectueel volstrekt oninteressant zijn. Toch ontstaat er een regelmatig en intensief contact met de twee buurmannen. Ze passen op elkaars huisdieren en gaan over en weer bij elkaar op bezoek. Toch gaat het op een gegeven moment mis. De band met Peer en Petrus wordt steeds grimmiger.

Toch weer die bibliotheek…

Tot slot griste ik tijdens een bibliotheekbezoek De vreemdeling van Riikka Pulkkinenen mee uit de kast. Ik ben ook gewoon zo zwak als ik even kan kijken in de kasten wanneer de kinderen zelf even bezig zijn. Dat is het voordeel van het feit dat de kinderen ouder worden, ze lopen niet in zeven sloten tegelijk wanneer je een paar minuten de andere kant op kijkt (maar nog wel hoort). Maar goed, Riikka Pulkkinen. Eerder las ik De grens en was daar erg van onder de indruk.

Maria, een jonge dominee, laat haar echtgenoot en haar leven in Helsinki achter zich en vlucht naar New York, verscheurd door schuldgevoelens en de drang te ontsnappen. In New York ontmoet ze een vrouw die de deur naar de wereld van de dans voor haar opent. Terwijl ze in contact komt met haar lichaam, vergaart Maria de moed om onder ogen te zien waar ze vandaan komt: een dorp in het noorden van Finland, met een verstikkende religieuze sfeer die haar bijna onzichtbaar maakte. Of… was het een plek nog verder weg?
Uiteindelijk is Maria ook in staat haar blik naar binnen te richten. Wat is het geheim dat ze met zich mee heeft genomen naar de andere kant van de oceaan? Welk kwaad werd Yasmina aangedaan, het meisje dat zo haar best deed zich thuis te voelen in Finland en wier dagboek Maria bij zich draagt?


Een klein bescheiden stapeltje. Via Storytel luister ik momenteel Roxy van Esther Gerritsen, ik weet nog niet wat ik daarna ga luisteren. Ik ben trouwens gestopt met Paula van Isabel Allende, ik kon maar niet in het verhaal komen. Zo jammer, want ik genoot enorm van haar andere boeken.

Welke boeken gaan jullie komende maand lezen?

8 thoughts on “Van boekenkast tot blog #3

  1. Pssst, we hadden toch 13 maart afgesproken voor Gerbrand Bakker?

    Wat tof dat je naar een lezing gaat van Ilja Leonard Pfeijffer joh, veel leesplezier!

    Ik lees in maart oa ‘En we noemen hem’ van Marjolijn van Heemstra, het boek staat al een poosje op mijn lijstje maar het was aldoor uitgeleend bij de bieb.

  2. Ja, die bibliotheek. Er komt bij mij af en toe een mail met nieuwe aanwinsten binnen en dan ben ik direct verkocht. Voor maart heb ik ‘Broeder Ezel’ op de stapel liggen. Ik denk dat ik daar het meest benieuwd naar ben.

    1. Herkenbaar inderdaad. Gelukkig is de tafel met toptitels bij ons vaak aardig leeg. Broeder Ezel, daar heb ik niet eerder van gehoord. Van Liesbeth Goedbloed?

  3. Riikka Pulkkinen schrijft inderdaad zo mooi! Grappig dat we dezelfde volgorde aanhouden ;-)
    Ik ben bezig in ‘Het achtste leven (voor Brilka)’, die dikke pil… Verder wacht ik nog tot de verhalenbundel ‘Diepe aarde’ van Maria Vlaar bij me in de brievenbus valt, want zij heeft de Biesheuvelprijs gewonnen.

    1. En hoe is Het achtste leven tot nu toe? Ik heb er erg van genoten, maar vriend was niet overtuigd.
      Wat leuk, een verhalenbundel. Jij leest vaker bundels, dat vind ik leuk. Ik vind ze zelf nog wel lastig om te lezen, in een langer verhaal kan ik mezelf meer verliezen denk ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *