0

Dorst van Esther Gerritsen

Esther Gerritsen debuteerde in 2000 met de verhalenbundel Bevoorrecht bewustzijn. Vervolgens verschenen meerdere romans van haar hand waarmee ze zich definitief vestigde in literair Nederland. Onlangs las ik Dorst, wat ik samen met twee andere boeken van haar kocht. Het verhaal gaat over de moeizame relatie tussen moeder- en dochter.

Dorst van Esther Gerritsen

De relatie tussen moeder Elisabeth en dochter Coco is alles behalve makkelijk te noemen. Op geen enkele manier, op geen enkel moment lijken ze elkaar te begrijpen. Om deze reden hebben ze ook niet zo heel veel contact.

Wanneer Elisabeth haar dochter op straat ziet lopen, beseft ze dat ze haar dochter moet vertellen dat ze ernstig ziek is. Ze verheugt zich er eigenlijk wel op omdat ze eindelijk iets te vertellen heeft. Ze moet het van haar dokter met anderen delen. Tot dan toe heeft ze dat alleen met haar kapper gedaan.

Elisabeth leeft geestelijk in haar eigen wereld. Op sociaal vlak functioneert ze niet zoals wenselijk is, want ze voelt niet aan wanneer ze juist handelt en wanneer niet. Het is gokken voor haar. Ze heeft bijvoorbeeld niet door dat het vreemd is dat ze het nieuws alleen nog maar aan haar kapper heeft verteld.

Verrassend is dat Coco besluit bij haar moeder in te trekken, zelfs Elisabeth schrikt wanneer ze hoort dat haar dochter komt. Coco duldt zelfs geen tegenspraak en na wat schoorvoeten gaat Elisabeth akkoord.

Coco blijkt ook iemand te zijn die het sociaal maatschappelijk ook niet makkelijk heeft. Ze kampt met haar gewicht, is ongelukkig en onverzadigbaar in de liefde en seks. Wellicht is dit ten gevolge van haar jeugd toen ze met haar moeder thuis was. Haar moeder noemde haar bijvoorbeeld altijd vis, omdat ze te glibberig was om vast te houden. Gebeurtenissen uit haar jeugd hebben Coco getekend, ze begrijpt ze ook niet.

Dorst

Coco is onverzadigbaar. Zo heeft ze altijd dorst, dorst naar alcohol en bovenal naar het gevoel dronken te zijn. Ze heeft dorst naar seks en hunkert naar eten waardoor ze problemen heeft met haar gewicht. In mijn ogen is ze onzeker, onderdanig en destructief. Ze  probeert zo hard om ergens bij te horen, om geliefd te zijn. Vooral dit soort uitspraken treffen hun doel:

‘Ik ben als een hond uit het asiel’, zegt Coco. ‘Eeuwig dankbaar’.

Op het moment dat ze bij haar moeder in gaat wonen en de verzorging in intensiteit toeneemt, nemen de problemen bij Coco ook ongezonde proporties aan. Ze gaat volledig los. De vraag is of beide vrouwen nader tot elkaar kunnen komen voordat het te laat is.

Zwaarmoedig

Dorst is geen verhaal dat zorgt voor blijdschap, het veroorzaakt eerder een gevoel van weemoed. Het gevecht van deze vrouwen om een plaatsje in de maatschappij te veroveren, het gevecht om lief te hebben en natuurlijk om geliefd te zijn. Het verhaal raakt je en hier is Gerritsen goed in geslaagd. De vrouwen houden van elkaar maar kunnen elkaar, door ieders eigen sociale beperkingen, niet te bereiken.

De dialogen tussen Elisabeth en Coco worden dus ook niet beter naarmate de vrouwen meer tijd met elkaar besteden. Dat verbaast me een beetje, zouden de gesprekken tussen deze twee toch meer diepgang moeten vinden ondanks dat ze beide kampen met psychische problemen? De gesprekken blijven doelloos, haast oppervlakkig. Gelukkig weet Gerritsen het verhaal meer inhoud te geven door de vertelperspectief tussen moeder en dochter af te wisselen. Ik vond het opmerkelijk en tegelijk ook wat ongemakkelijk om als lezer in zo’n vreemde setting terecht te komen. Er gebeurt niet veel actiefs in het verhaal, behalve de uitspattingen van Coco natuurlijk. De spanning is het enige wat gemist zou kunnen worden, evenals de knoop in mijn maag nadat ik het boek uit had.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *