Romans en literatuur18 januari 2019

2

Weerwater van Renate Dorrestein

Renate Dorrestein wordt door de gemeente Almere ingehuurd als stadschrijver. Niemand in haar familie ziet Almere als een plaats waar een steengoede roman op gebaseerd kan worden. Zo’n stad kan toch niet inspirerend zijn? In Weerwater blijkt juist het tegenovergestelde waar te zijn.

weerwater renate Dorrestein

Renate settelt zich in Almere. Om specifieker te zijn: in haar huisje in de woonwijk De Fantasie. Ze maakt kennis met de stad, heeft haar eerste rondje rond het weerwater gemaakt wanneer er iets vreemds voorvalt. Een sterke storm zorgt ervoor dat Almere afgesloten wordt van de buitenwereld. Door een dikke scherm van mist is het ontvluchten van de stad onmogelijk. De vraag is of de buitenwereld nog wel bestaat. Renate vraagt zich af hoe het met haar geliefde Maarten is.

De inwoners en toevallige passanten die in Almere verbleven, zijn op elkaar aangewezen. De hoop dat de mist op zal trekken verdwijnt na een paar dagen. Men gelooft dat de buitenwereld er niet meer is. Het grootste gedeelte van de achterblijvers zijn vrouwen, de mannen zijn schaars. Renate Dorrestein blijft haar rol als gastschrijver vervullen: ze schrijft alle gebeurtenissen van de verschuivingen binnen deze nieuwe maatschappij op. Ze schrijft geschiedenis.

Ze schrijft hoe de mensen de jongste inwoner (die tijdens de storm geboren is) adoreren. Hoe al hun hoop gevestigd is op dit nieuwe leven. Maar ook hoe tegelijk met liefde en hoop ook afgunst en haat ontstaat. Dat door het herstructureren van de maatschappij men probeert de regie en vooral de menselijkheid weer terug te krijgen.

Realistisch apocalyptisch

Weerwater begint zo gewoon, zo normaal. Renate Dorrestein gaat als schrijfster aan de slag voor de gemeente Almere. Ze settelt zich en maakt kennis met de stad. Ze laat de lezer toe in haar gedachten. Vooralsnog is geen vuiltje aan de lucht. Na de storm verandert het toneel waarop zich dit verhaal afspeelt langzaam.

Renate als ik-persoon blijft haar visie geven over en mening geven op de ontwikkelingen. En niet alleen dat, het zijn ook haar gevoelens en angsten. Dat maakt het verhaal realistisch hoewel de basis van het verhaal surrealistisch is en vergelijkbaar met Under the dome van Stephen King.

Het absurde verhaal laat zien wat er overblijft wanneer enige vorm van beschaving uitblijft. Bij deze opmerking moet ik ook even aan De stad der blinden van José Saramago denken. Dit is ook een verhaal waar alle vorm van beschaving verdwijnt, hoewel dit in meer extreme vorm plaatsvindt dan in Weerwater.

Het is onwerkelijk om te lezen hoe mensen op elkaar reageren en elkaar haast het licht in de ogen niet meer gunnen. De vraag ontstaat of dit wel zo onwerkelijk is. Hoe zal de mensheid reageren wanneer men geconfronteerd wordt met dit soort extremiteiten. Maar bovenal op het feit dat ze gevangen zitten in een stad.  Een soort overlevingsinstinct zal het overnemen, een instinct dat blijkbaar niet past binnen de normen en waarden van onze huidige maatschappij.

Weerwater is een buitengewoon boek met een een onverwacht verfrissende vertelling van Renate als ik-persoon.

Een stad waarin vroeger niemand dood gevonden wilde worden, maar die tot nu toe alles heeft overleefd.


Lees hier wat ik van Zeven soorten honger en Reddende engel vond.

2 thoughts on “Weerwater van Renate Dorrestein

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *