Overig

Sue leest poëzie van Rupi Kaur

Sandra besloot een Najaarspoëzieweek (op zich een leuk scrabblewoord) te organiseren, omdat ze vond dat ze te weinig poëzie las en besprak. Nu lees ik zelf vrij weinig poëzie en wilde daar een tijdje geleden verandering in brengen. Helaas is daar nog niet veel van gekomen, je weet vast wel hoe dat gaat. Ik besloot daarom ook niet mee te doen en deze week niet te gaan bloggen over poëzie. Het toeval wil echter dat ik vorige week eindelijk (ze stonden al maanden op mijn verlanglijstje) beide bundels van Rupi Kaur heb gekocht en deze werden zaterdag bezorgd.

Nu ik dit bericht aan het schrijven ben, heb ik natuurlijk de bundels nog niet gelezen. Ik heb wel een begin gemaakt in De zon en haar bloemen, de tweede bundel die van Rupi Kaur is verschenen. In deze blogpost vertel ik wat over Rupi Kaur, haar gedichten en mijn eerste indruk van deze tweede bundel.

rupi kaur - de zon en haar bloemen

Rupi Kaur

Rupi Kaur is geboren in 1992 in India en emigreerde met haar ouders naar Canada toen ze nog maar 4 jaar was. Via social media publiceerde ze haar gedichten en bijhorende illustraties en vond al redelijk snel een groot publiek. Ze maakte van haar gedichten een bundel (Milk and honey, later vertaald in Melk en honing) en belandde daarmee in de bestsellerlijsten. Ik vind het zo bijzonder dat iemand op eigen kracht zover is gekomen. Met behulp van een officiële uitgever werd ze steeds bekender. Er zijn wereldwijd al meer dan een half miljoen exemplaren verkocht.

Melk en honing bestaat uit vier delen: het lijden, het liefhebben, het breken en het helen. Liefde staat centraal in dit thema.

De zon en haar bloemen

Haar tweede bundel, De zon en haar bloemen, is dit jaar verschenen. Wederom is deze bundel ook in delen opgedeeld, te weten:

  • verwelken
  • vallen
  • aarden
  • ontkiemen
  • opbloeien

Wanneer ik begin te bladeren in de bundel, ben ik onder de indruk van de simplistische maar treffende illustraties die bij elk gedicht worden weergegeven. Het maakt de bundel een plezier om te lezen en ook om naar te kijken. Hier en daar lees ik wat regels en blader weer verder.

Wanneer ik ‘echt’ begin met lezen (want hoe lees je poëzie eigenlijk?) merk ik dat ik enorm moet wennen. Ik wil er te snel doorheen en begrijp daarom niet wat er bedoeld wordt. Terug dus, naar de eerste bladzijde en ga het nogmaals lezen.

Soms ben ik wat verward, waar begint een nieuw gedicht en waar eindigt het gedicht? Soms is het namelijk erg kort en is het op een klein stukje van een pagina weergegeven, soms bestrijkt het meerdere pagina’s. Ik denk me dat je het misschien ook afzonderlijk van elkaar kunt lezen. Ach, is dit niet poëzie? Dat je zelf je eigen interpretatie er aan kunt geven?

van je houden was als ademen

maar de adem verdween

voordat hij mijn longen vulde

– als het te snel voorbij is

Na een tiental bladzijdes leg ik het weer weg, het is beter om hier vaker korte momenten van te genieten anders wordt het teveel en verliest het zijn kracht.

Nu ik dit aan het typen ben, ben ik tussendoor dikwijls aan het bladeren en lezen. Omdat het korte teksten zijn, ben ik eerder geneigd om het op te pakken. Poëzie moet ik dus doseren. Een schot in de roos, deze bundel.

De ironie van eenzaamheid

is dat we het allemaal

tegelijkertijd voelen

samen

Wil jij meer poëzie lezen en weet je niet zo goed wat je wilt lezen (net als ik dus eigenlijk). Kijk vooral even bij mijn collega boekenbloggers Sandra, Jannie, Lalagè leest, en Antoinette voor goede tips!

9 thoughts on “Sue leest poëzie van Rupi Kaur

  1. Alle begin is moeilijk, Sue. En je snapt het helemaal: poëzie moet je doseren. Al moet ik bekennen dat ik door een nieuwe bundel ook snel heen ga, nieuwsgierig als ik ben. Maar daarna gedicht voor gedicht en dan blijven de lievelingen over die ik vaker lees. Eigenlijk krijg je een dichtbundel nooit uit…..

  2. Wat je van Rupi Kaur hebt gedeeld maakt nieuwsgierig. Hoe heb jij haar ontdekt? Nu jij haar bundels hebt genoemd, realiseer ik mij dat ik ze in de boekhandel heb zien liggen, maar daar lagen ze mij best. Dat bewijst maar weer dat er meer nodig is om met de inhoud van poëzie in aanraking te komen.

    1. Ik weet het eigenlijk niet meer, ik vermoed dat ik Melk en honing op social media ben tegengekomen en sindsdien heb ik dat altijd onthouden. Ze is ook vrij acties op Isntagram : mooi om te volgen!
      Zeker is er meer nodig, en er is ook zoveel op de markt. Het is volgens mij een beste uitdaging om een dichter te vinden die het dichtst bij je gevoel komt. Rupi Kaur komt dat bij mij niet, ondanks dat ik wel van haar gedichten geniet.

  3. Mooi geschreven Sue en zo goed dat je begonnen bent met het lezen van poëzie. Ik heb Melk en honing bij de bieb geleend en ik had het pas na 3 keer verlengen uit , ik kwam haar naam een keer in de Flow tegen (de enige Flow die ik las denk ik haha) en heb haar een poos gevolgd op Instagram maar haar tempo ligt mij te hoog, ik doe soms wel 1 week over een gedicht (ook als het maar 3 regels omvat), dan word ik paniekerig als er nog meer gedichten door haar gepost worden in een paar dagen tijd, dat kan ik niet bijbenen.

    Ik deel later deze week nog wat tips over hoe ik poëzie lees, misschien heb je er iets aan En dank voor het noemen van mijn blog!

  4. Zo herkenbaar! Het is een heel andere manier van lezen. Je moet vertragen en herlezen om er iets van mee te krijgen. En toch ben ik soms ook gretig en lees ik maar door, als het rake gedichten zijn.
    Ik hoop dat je nog vaker over poëzie gaat schrijven :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *