Persoonlijk

De dag nadat ik….. mijn belofte brak

Met een kop koffie sta ik voor de boekenkast. Nou ja, heel eventjes dan want de kinderen moeten nog tanden poetsen, wassen en de haren moeten nog gekamd worden. Ik moet zoon schoon en netjes afleveren op school en daarna ga ik met dochter naar de peutergym. Maar toch sta ik heel tevreden naar mijn boekenkast te kijken met daarin zeven nieuwe aankopen.

Weg met die consumptiemaatschappij

Ja, ik weet het. Ik zou dit jaar écht niets meer kopen aangezien ik serieus mijn ongelezen stapel aanpakte. En hij slinkt mensen, beter nog: hij ís geslonken. Toch kon ik het op zwarte vrijdag, waarmee iedereen werd doodgegooid, niet laten om eventjes te gluren tussen de boeken. Ik was van plan niets te kopen, want ik wil graag mijn actieve lidmaatschap van de consumptiemaatschappij opzeggen. Of in ieder geval overzetten naar een passief lidmaatschap. Minder kopen, meer genieten van de dingen die we hebben. Dit werd trouwens nog eens extra bevestigd toen ik een aflevering op Consumed zag op Netflix. Amerikanen die hun eigen huis bijna niet meer in kunnen komen door de shitload aan spullen die ze hebben gekocht en ondertussen elkaar tussen al die spullen zijn kwijtgeraakt. Nou ben ik niet zo erg, maar ik moet zeggen dat wij ook niet weinig spullen hebben. Hier en daar heb ik alweer wat opgeruimd en er staat een stapel klaar om het huis te verlaten. De uitdaging is om geen nieuwe, onnodige spullen in huis te halen. Denk vooral aan speelgoed en van die kleine hebbedingetjes (waar je niets aan hebt).

Goed, ik dwaal af. Ik bestelde toch zeven boeken. Heb ik een excuus? Nee, niet echt. Maar ik zag pas na het bestellen de aflevering van Consumed, helpt dat een beetje? Ik kocht de volgende boeken.

Wat ik toch kocht

Beide bundels van Rupi Kaur: Melk en honing en De zon en haar bloemen. Ik stond maanden geleden al met haar nieuwste bundel in de handen maar ik twijfelde zo. Nu kon ze beide niet laten liggen. Ik besprak trouwens al mijn eerste indruk van De zon en haar bloemen, voor als je het gemist hebt.

Ondertussen heb ik al twee boeken, Hier en De onervarenen,  van Joke van Leeuwen geluisterd en wilde graag eens iets van haar lezen. Ik had dit boek al vaker in mijn mandje gelegd, maar nog nooit definitief besteld. Ik bestelde Feest van het begin. “Ruim twee eeuwen geleden, een hoofdstad in opstand. De jonge Catho, opgegroeid in een vondelingentehuis, merkt nauwelijks iets van de revolutie die gaande is, tot nieuwkomer zuster Berthe haar in het geheim leert lezen en schrijven, en de enige is die om haar geeft. Maar de twee verliezen elkaar uit het oog, ervan overtuigd door de ander te zijn verraden. Intussen begint pianofortebouwer Tobias, van buitenlandse afkomst, een bijzondere vriendschap met iemand die hem een controversieel verzoek doet.
De nieuwe tijd eist geluk, maar hoe bereiken ze dat?”.

Ook kocht ik Als een muildier dat roomijs naar de zon draagt van Sarah Lapido Manyika. Om alleen die titel al zou ik het boek oppakken in de boekhandel. Maar ik herkende het boek en de titel omdat ik er eerder over heb geschreven.

Morayo Da Silva is een wereldwijze Nigeriaanse vrouw van 75. Ze geniet van haar leven in het hippe San Francisco; ze maakt roadtrips in haar vintage
Porsche, gaat graag een praatje aan en mijmert over haar favoriete romanfiguren. Maar als ze valt, is het gedaan met haar onafhankelijkheid. Ze zal moeten leren hulp te accepteren van vrienden en van vreemden. En dan zijn er nog de mannen in haar leven: de charmante Palestijnse winkelier Dawoed, de dakloze Grateful Dead-fan Sage, en de dichter Antonio voor wie ze altijd al meer voelde dan voor wijlen haar echtgenoot, de diplomaat.

Mika staat ook bij mij in de kast. Het is een verhaal over de Argentijnse Mika Etchebéhère (1902-1992). Het boek is geschreven door Elsa Osorio, de auteur van een van mijn lievelingsboeken (Luz). ‘Op basis van talloze gesprekken met mensen die haar hebben gekend, door het lezen van brieven, documenten en manuscripten van Mika en haar grote liefde Hipólito weet Elsa Osorio het buitengewone verhaal te schetsen van de enige vrouw die tijdens de Spaanse Burgeroorlog een colonne aanvoerde. Mika was door haar sterke uitstraling en haar vermogen te inspireren onmisbaar voor de slecht uitgeruste strijdkrachten, die haar tot ‘capitana’ benoemden. De roman beschrijft de anarchistische kringen waarin Mika verkeert in haar geboorteland Argentinië, haar avonturen in Patagonië in de jaren twintig, haar deelname aan linkse antistalinistische groepen in Frankrijk, en haar verblijf in het Berlijn van de jaren dertig, dat steeds meer in de greep komt van het nazisme.’

Ook kocht ik een boek over De Eerste Wereldoorlog: een fotografisch verslag over de zogenaamde loopgravenoorlog. Ik lees en las veel over de Tweede Wereldoorlog en wil nu graag meer weten over De Eerste Wereldoorlog. Het is een mooi naslagwerk, een prachtig boek om net als poëzie af en toe in te bladeren en gedoseerd te lezen.

Het meisje dat bleef leven van Luca Crippa (ook auteur van De fotograaf van Auschwitz) belandde ook in mijn winkelmandje. ‘Hedy Epstein is een meisje als vele anderen. Ze is veertien jaar oud en leeft een rustig leven met haar joodse familie in een klein Duits dorpje. Tot 10 november 1938, de ochtend na de Kristallnacht. Het lukt haar ouders om Hedy te laten ontsnappen: ze word op het Kindertransport naar Engeland gezet, net voor de ramp van de Tweede Wereldoorlog hen overweldigt. Acht jaar later keert ze terug naar Duitsland, waar de processen tegen de nazi-misdadigers beginnen. Hedy gaat voor de Amerikaanse overheid werken: in de archieven moet ze bewijsmateriaal verzamelen voor het Artsenproces in Neurenberg. In dit proces worden 23 artsen beschuldigd van onmenselijke experimenten op gevangenen in de concentratiekampen. Naast het verzamelen van bewijsmateriaal zoekt ze in de archieven ook naar sporen van haar ouders, van wie ze voor het laatst wat heeft gehoord uit Auschwitz. Het wordt een zwaar proces, maar Hedy gaat de heftige strijd aan en besluit te blijven vechten zonder op te geven.’

Tja, die consumptiemaatschappij. En dan staat Sinterklaas nog op de agenda. Ik beloof beterschap voor volgend jaar, heus waar. Tot die tijd werk ik nog steeds hard aan mijn stapel en ik kan zeggen dat dit geen straf was maar met deze aanwinsten ook geen straf is.

4 thoughts on “De dag nadat ik….. mijn belofte brak

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *