Romans en literatuur

Emma Cline – De meisjes

Charles Manson, wie heeft deze naam niet eerder gehoord. De sekteleider die zijn volgers zó manipuleerde dat ze zelfs voor hem moorden. Hoe beïnvloedbaar is het brein, van welke factoren is het afhankelijk hoe beïnvloedbaar je bent. Of zijn we van nature volgers? Dat zijn vragen die dan bij mij opkomen, ik verbaas me erover hoe naïef mensen kunnen zijn. Maar ik begrijp ook dat je als ‘loner’ bij een kudde wilt horen. Een familie wilt hebben die om je geeft.

In De meisjes van Emma Cline gaat het over hetzelfde onderwerp. De kwetsbare psyche van de mens valt in handen van een manipulatieve, gevaarlijke man.

De meisjes van Emma Cline

De zomer strekt zich eindeloos voor de 14-jarige Evie Boyd uit. Uit de radio knallen nummers van de Beach Boys en The Beatles. Er wordt gezwommen, gegeten en genoten van de vrije tijd. Evie daarentegen verveelt zich stierlijk sinds ze door haar vriendinnetje Connie aan de kant is geschoven voor een ander. Thuis voelt ze zich ook niet welkom en veilig, zeker niet vanaf het moment dat haar moeder een nieuwe vriend meebracht. Het leven is een ramp, dat kan je op zo’n moment als beginnende puber zeker denken.

Evie blikt, als volwassen vrouw, terug op deze periode. Niet alleen is deze periode eenzaam geweest, het is een fase in haar leven geweest die haar heeft gevormd tot de vrouw die ze nu is.

Met haar ziel onder haar arm komt Evie in aanraking met een paar meisjes die bij een soort commune horen. Ze kijkt enorm tegen deze meisjes op, want ze stralen van zelfverzekerdheid en hebben maling aan de maatschappij. Het zijn knappe meisjes die vol en vrij in het leven staan. En bovenal, ze zijn altijd samen en krijgen erkenning van hun bestaan. Ze worden gezien.

Voor de mooie Suzanne heeft Evie de meeste bewondering en al snel ontfermt Suzanne zich over haar als grote zus. Dít is precies wat Evie zo mist in haar leven; liefde en genegenheid. Suzanne neemt haar mee naar de ranch die onder leiding van Russel wordt gerund. In het begin is liefde en feest, maar de intelligente Evie ziet ook de eerste barstjes verschijnen in de illusie die ze graag wil zien. De armoede – het gebrek aan geld – en de op handen gedragen Russel die eigenlijk niets meer is dan een geflopte musicus. Het is Suzanne wie ze aanbidt en haast een ziekelijke obsessie voor ontwikkelt.

De commune beweegt als een draaiende kolk om Russel heen en helaas gaat dit niet de goede kant op. Het wordt gevaarlijk en Russel weet geen ander hoe hij ‘zijn meisjes’ moet manipuleren. Evie is de enige die nog voldoende scherpzinnigheid en intuïtie heeft om enige afstand te bewaren. De vraag is of Evie buiten schot kan blijven op het moment dat het fout loopt.

Manipulatie

Emma Cline heeft het verhaal gebaseerd op de Manson-moorden. Het is een vergelijkbare sekte en met een vergelijkbaar scenario. Dit wordt in het begin van het boek al meteen duidelijk gemaakt. De vraag is dan eigenlijk: hoe kan zoiets gebeuren?

En dan is er Evie, die schijnbaar heelhuids uit een manipulatieve en gevaarlijke sekte is ontsnapt en die de lezer alles kan vertellen. Het verhaal van Evie is beangstigend, vooral omdat je leest hoe snel zoiets kan gaan wanneer je op een ongelukkig moment in je leven in aanraking komt met iemand die zo’n invloed op je uit kan oefenen. Hoe kan iemand verleid kan worden om ernstige misdrijven te plegen. Is iedereen beïnvloedbaar, ligt dit aan de capaciteiten van de manipulator en/of aan de instabiele psyche van de mens?

Het lijkt haast een recensie te worden met filosofische inslag, maar dat is niet mijn insteek. Het verhaal zet mij aan het denken en vooral over de vraag of ook ik hier ontvankelijk voor zou zijn. Gelukkig is naast deze persoonlijke overpeinzing het verhaal ook spannend omdat je wilt weten hoe ‘het’ is verlopen. De spanningsboog wordt strak gehouden in het boek: je weet waar die begint en waar die zou moeten eindigen. Maar daartussen is alles nog mogelijk. En Cline neemt rustig haar tijd om het verhaal uit te stippelen.

Wat vooral confronterend is dat de volwassen Evie beseft dat ze in oude patronen terugvalt, ze wendt zich in een eerdere rol. Blijkbaar is de drang naar erkenning sterk. Sterker dan bij zichzelf te blijven en tegen de natuur in te gaan en de kudde de rug toe te keren. Maar zijn we niet allemaal kudde-dieren?

9 thoughts on “Emma Cline – De meisjes

  1. Wat heb je dat goed beschreven! Ik vind het altijd boeiend om te lezen over bepaalde groepen (religieus of niet), maar als het je ook nog doet nadenken over wat je zelf zou doen, dan is het helemaal geslaagd.

  2. Toen het Manson drama zich afspeelde was ik al oud genoeg om te huiveren van de gruwelen ervan. Maar nog niet wijs genoeg om me te verdiepen in de achtergronden. Die worden dus in dit boek alsnog aangereikt. Ouder en wijzer kan ik daarin helemaal meegaan, zeker op de manier waarop jij ze overbrengt. Een knap boek moet dit zijn en een treffende recensie schreef je erover!

    1. Dank je Jannie. Ik wist wel wat de Manson-moorden inhielden, maar had me er nooit zo mee bezig gehouden. Het is toch bijzonder hoe één iemand een groep zo weet te sturen dat alle normen en waarden verdwijnen? Bijzonder beangstigend.

  3. Zoals jij het boek beschrijft, was precies zoals ik het me had voorgesteld. Het lezen er van is mij gruwelijk tegengevallen. Het bleef mij te oppervlakkig en te bedacht. Wellicht waren mijn verwachtingen te hoog. En altijd fijn als andere lezers wel kunnen genieten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *