Romans en literatuur

Laat me niet vallen van Willy Vlautin

Ik had hem al vaker zien liggen in de boekhandel. De cover spatte er voor mij meteen uit, dat is het eerste waar ik altijd naar kijk. Daarna las ik steeds meer recensies en zag ik steeds meer berichten in de media. Tijdens de Boekenweek trakteerde ik mijzelf er eindelijk op: Laat me niet vallen van Willy Vlautin.

De jonge Horace woont sinds zijn prille tienerjaren bij de familie Reese op de ranch. In de steek gelaten door zijn gescheiden ouders en een oma die te oud werd om voor hem te zorgen. Dat is een beetje – in een notendop – het korte leven van Horace.

Laat me niet vallen

De familie Reese omarmt Horace als hun verloren zoon. Hij is lief, aardig, sociaal, betrouwbaar en een harde werker. Nog nooit heeft hij zich ergens zo op zijn plek gevoeld als bij de familie Reese. Hetzelfde geld voor hen; zij beschouwen hem als zoon en zien in hem een waardig opvolger voor het voortzetten van het familiebedrijf. Zij gunnen hem de ranch wanneer hij zijn strijd heeft gestreden en het kan accepteren.

Horace is namelijk nog jong en getekend door het korte leven. Het heeft hem onzeker gemaakt, zijn gevoel van eigenwaarde is laag en hij zoekt bevestiging dat hij iemand is. Iemand tegen wie men opkijkt. Een kampioen. Een bokskampioen moet hij worden.

Een echte kampioen denkt zelf na. Een echte kampioen bouwt zijn eigen schip en bepaalt zijn eigen koers. Een echte kampioen komt voor andere mensen op, zegt “Dit deugt niet!”

De gedrevenheid en volhardendheid van Horace leidt hem naar Tuscon waar hij op eigen houtje een verblijfplaats, werk en een trainer regelt die hem naar de kampioenschappen moet leiden. Maar Horace is omringd door foute figuren en hij is niet opgewassen tegen de sluwe harde wereld die hij niet kent.

Een kampioen word je niet, dat bén je

Het leven kan zo moeilijk zijn wanneer je niet in wilt zien wat anderen zien. Horace is zo overtuigd van zijn eigen mislukking, dat hij niet ziet dat hij al een kampioen is. En dat is wat de lezer ook ziet. Door de ogen van de heer Reese en door het lezen van de gedachten van Horace maakt de lezer kennis met een gevoelig, maar prachtig persoon. Een persoon dat vol schuldgevoel, maar zonder eigenwaarde leeft. De liefde die de familie Reese voor hem voelt (en ook laat blijken), kunnen niet opboksen tegen zijn eigen gevoel. En dat doet wat met je.

Bewondering, verdriet en mededogen. Wat een kampioen ís Horace! Gelukkig staan de boksavonturen van Horace niet centraal in Laat me niet vallen, maar gaat het dus veel meer over een persoonlijke strijd. Over iemand die een plekje wil veroveren – verdienen – in de wereld. Horace weet als geen ander hoe hij moet incasseren, maar er zit natuurlijk een grens aan hoeveel hij kan hebben. Van zijn tegenstanders, maar ook van de wereld.

Het boek vordert in een gestaag tempo, maar het verveelt geen moment. Vlautin weet in het begin al een sfeer neer te zetten dat hij het hele verhaal vasthoudt. Het is een beetje weemoedig. Blijkbaar is het leven van Horace ook altijd zo geweest. Het past in ieder geval perfect bij het verhaal.

In hetzelfde tempo werkt Vlautin naar een knaller van een einde. Meer kan ik er niet over zeggen. Verbijsterd, overrompeld en ik heb de laatste pagina nog een paar keer gelezen. Prachtig, wat een geweldig boek.

1 thought on “Laat me niet vallen van Willy Vlautin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *