Romans en literatuur

Joachim Meyerhoff – Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte

Eerder schreef Joachim Meyerhoff over zijn opmerkelijke jeugd op het terrein van een psychiatrische instelling waar zijn vader directeur van was. Nu doet hij een boekje open over zijn excentrieke grootouders, waar hij een paar jaar tijdens zijn studie bij heeft ingewoond, in zijn nieuwste boek Ach deze leegte, deze verschrikkelijke leegte.

61f15a782ee65925fbbb86150167dd5d_cache_

Na een turbulente en vreemde jeugd op het psychiatrisch terrein is het tijd voor Joachim om zijn vleugels uit te slaan. Het is noodzaak om zijn oude leven achter zich te laten en op zoek te gaan naar geluk. Het verdriet om zijn overleden broer en de scheiding van zijn ouders heeft hem hard geraakt.

Omdat Joachim eigenlijk niet zo goed weet wat hij wil, doet hij tussen neus en lippen door onvoorbereid een auditie voor de toneelschool. Tot zijn verbazing wordt hij ook nog aangenomen en het wordt tijd om naar München te verhuizen. De huurprijzen zijn schrikbarend hoog en zijn grootouders bieden hem onderdak aan. Voor korte tijd, tot hij een plekje voor zichzelf heeft denkt Joachim nog. Uiteindelijk zal hij 3,5 jaar in de roze kamer van zijn grootouders vertoeven.

De toneelschool is dynamisch; vol expressie, gevoel en drama. Onbekend terrein voor Joachim die van nature vrij introvert is. De lessen vallen hem zwaar, maar in het huis van zijn grootouders vindt hij de rust en structuur die hij zo hard nodig heeft om bij te komen. De structuur, waarbij er geleefd wordt van ‘drank-naar-drank-moment’ lijkt in eerste instantie wat saai, maar de karakteristieke grootouders zorgen voor een aangename invulling.

Grootmoeder Inge is niet onbekend in het theater -en toneelwereldje. Ze is dan ook een en al expressie die ze benadrukt met een grootse hoeveelheid theatrale gebaren. Met haar Dunhill menthol sigaret in haar hand en een wolk Shalimar parfum om haar heen is ze een opmerkelijke verschijning. Grootvader Hermann (de nieuwe Hermann) is een kundig filosoof en de grootste bewonderaar van Inge, maar ook een groot voorstander van strikte regels en structuur.

Meyerhoff beschrijft zijn grootouders liefdevol en respectvol. Uit zijn woorden kan je opmerken hoeveel zijn grootouders voor hem hebben betekend. Het verhaal tovert soms een glimlach op je gezicht, een frons in het voorhoofd of een brok in je keel.

Dat Meyerhoff een uitstekend verteller is bleek ook wel uit zijn vorige boek, dezelfde schrijfstijl komt ook weer in dit boek terug; volle, levendige zinnen die voor een enorme verbeelding zorgen. Soms vond ik de zinnen wat te lang, dan dacht ik ‘zet er toch eens een punt achter!’. Bijvoorbeeld een zin op  bladzijde 117 bedraagt maar liefst meer dan 120 woorden. Ook vind ik sommige onderdelen wat minder interessant om te lezen. Te langdradig en te ‘geknutseld’. Andere onderdelen waren krachtiger, korter en vloeiender; die had ik graag meer gezien.

Ondanks deze kleine opmerkingen is Ach deze leegte, deze verschrikkelijke leegte is een prachtig lofschrift over zijn bewonderenswaardige grootouders die door de uitstekende vertelvorm van Meyerhoff beeld en kleur krijgt. En dat is knap om voor elkaar te krijgen. Heerlijk vreemd verhaal, maar wel bijzonder!

2 thoughts on “Joachim Meyerhoff – Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *