Romans en literatuur

De pelikaan van Martin Michael Driessen

Een mening over afpersing hebben we allemaal wel. Maar hoe denk je over een afperser die wordt afgeperst? In De pelikaan van Martin Michael Driessen volgen we Andrej en Josip wiens levens verwikkeld raken in een ogenschijnlijke komische setting.

Andrej is postbode en maakt elke dag hetzelfde rondje in een dorpje in Kroatië in de jaren ’80. Het is een dorpje waar weinig verandering is, men beleeft er niet zo heel veel. Elke dag lijkt hetzelfde.

Hetzelfde geld voor Josip. Hij bestuurt de kabeltrein die toeristen vervoert van en naar een heldenmonument. Ook zijn leven is, net als dat van Josip, eentonig en gestructureerd. Het verschil is dat Josip er een minnares op na houdt, vooral vanwege zijn problemen met zijn psychisch labiele vrouw. Op een dag betrapt Andrej hem met zijn minnares en besluit hem te chanteren. Het is niet het enige waarmee hij een grens overtreedt; hij stoomt als postbode ook brieven open om het eventuele aanwezige geld eruit te vissen.

Wanneer op een dag Josip erachter komt dat Andrej de post van andere mensen openmaakt, besluit hij hem te chanteren. Op deze manier chanteren ze elkaar onbewust en houden ze elkaars zorgen in stand. Ondanks dat ze elkaar niet kenden, raken de mannen toch bevriend. Ieders met hun eigen zorgen en schuldgevoel.

Tragisch

Het is een vicieuze cirkel waarin Andrej en Josip terechtkomen, ze houden elkaar in stand zonder dat ze het door hebben. Ze hebben allebei geld nodig om hun afperser te betalen, dus het geld wordt alsmaar rond geschoven. Dit klinkt hilarisch en stiekem is dat ook wel zo. Ze verdienen elkaar, juist omdat ze allebei de intentie hebben om iemand af te persen. Maar eigenlijk valt er niet zo heel veel te lachen en is het juist een beetje tragisch.

Beide mannen zijn namelijk eenzaam. Andrej lijkt geen familie of vrienden te hebben en leeft voor zijn rondje post rondbrengen. Josip daarentegen heeft het thuis niet makkelijk. Naarmate de mannen elkaar beter leren kennen, krijgen ze ook meer waardering voor elkaar waardoor ook de lezer meer waardering voor hen krijgt. Hoe onuitgesproken dit ook zal blijven; het zijn namelijk geen mannen van woorden.

Het leven in het dorpje is armoedig en uitzichtloos, alle dagen zijn hetzelfde en er gebeurt nooit wat. Deze nostalgische setting past precies in de cultuur en dus ook goed bij de inwoners. Het is een dopje waar arbeiders wonen, waar weinig gesproken wordt op wat simpele gesprekken na. Inwoners laten nooit het achterste van hun tong zien. Dit verandert wel naarmate de spanningen hoger oplopen en men een kant moet kiezen in de naderende Balkanoorlog.

Juist in deze naderende spanning lijken vriendschappen groot, maar in bepaalde situaties blijkt het helemaal niets voor te stellen. Ik waande mij echt even in Kroatië en kon helemaal opgaan in de setting. Hoe saai het dorpje en het verhaal ook mag klinken, het is alles behalve dat. Wat een prachtig en ingetogen verhaal!

Het beviel mij zo goed dat ik tijdens het ‘Kringloopshoppen’ zonder enige twijfel Vader van God heb gekocht.

3 thoughts on “De pelikaan van Martin Michael Driessen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *