Romans en literatuur

Het wolfgetal van Laura van der Haar

Het wolfgetal is het debuut van Laura van der Haar. Eerder debuteerde zij als dichter waarvoor zij het Nederlands kampioenschap Poetry Slam won. Het wolfgetal gaat over twee meisjes die opgroeien in de jaren negentig van vorige eeuw.

 

Verstikkende vriendschap

Het is eind jarig negentig. Twee meisjes groeien samen op in hun kleine wereld. De dagen lijken eindeloos en saai, gelukkig hebben ze elkaar.

Het naamloze hoofdpersonage vertelt over haar vriendschap met haar beste vriendin Vikki. Ze zitten in het laatste jaar van de lagere school en bereiden zich voor op het leven dat komen gaat. Het klinkt vertrouwd; buitenspelen, thuis komen van school, met zijn allen aan tafel eten en tussen de bedrijven door bellen (met de vaste telefoon!) met je vriendin (terwijl je die net daarvoor nog hebt gezien).

Ondanks dat haar leven vertrouwd en warm klinkt, onderhoudt ze geen normale vriendschap. Ze is alle dagen samen met Vikki en als ze niet samen zijn, hangen ze wel aan de telefoon of schrijft Vikki briefjes met de meest bizarre vragen. En dan wordt het al snel duidelijk, Vikki is niet een standaard meisje. Ze is overheersend, manipulatief en destructief.

Na een uurtje samen lijkt alles beslagen, ikzelf inclusief.

Dat Vikki bijzonder is, valt haar wel op. Maar meer doet ze er niet mee. Ze houdt van Vikki, wil haar beschermen, wil haar haar blijven pleasen maar bovenal is ze overtuigd van hun vriendschap. Het is ook een echte, hechte vriendschap, maar eentje die alle grenzen overschrijdt. Het gaat namelijk zo ver dat Vikki haar mee kan nemen in haar destructieve buien. Uitbundig drankgebruik en seks (omdat Vikki er ‘zo goed’ in wil worden) worden haar niet bespaard. Ze lijkt haast vast te zitten in een vicieuze cirkel, zonder dat ze dit zelf beseft.

Ik vraag mij af in hoeverre Vikki dan beseft wat ze haar trouwe vriendin aan doet, ik denk dat zij het vooral normaal vindt. En dat is triest. Daarom creëer je ook een beetje medelijden. 

Door de opbouw van het boek weet je snel dat dit geen boek wordt met een happy-end. Het verhaal wordt afgewisseld met de feiten van een autopsieverslag, je weet dat er iets gaat gebeuren maar niet om wie het gaat.

Strijd tegen volwassenen

Het verstikkende van de vriendschap weet Van der Haar ook over te brengen op haar lezers, de kriebels kreeg ik af en toe van de dingen die gebeurden. Op sommige momenten kabbelde het verhaal echter een beetje voort, hier had wat mij betreft wat meer vaart in gemogen. Het wordt allemaal teveel beschreven, soms wordt er een beetje in herhaling gevallen.

Dat neemt niet weg dat Het wolfgetal een bijzonder boek is. Het is bijzonder pijnlijk om te lezen hoeveel invloed een beste vriendin kan hebben. Van der Haar heeft de destructieve, beklemmende maar ook liefdevolle vriendschap zeer goed verwoord. Want hun vriendschap is niet alleen negativiteit, het is ook de strijd tegen de volwassenen, een persoonlijke opstand tegen ouders en regels. Het is de fase van verveling, niet bij de kinderen (willen) horen maar te jong zijn om als volwassene gezien te worden (hoewel je dit wel zo voelt).

Het is de fase die je vormt. En Van der Haar heeft deze tijd op kundige wijze weten te verwerken in een pijnlijk, triest maar ook realistisch verhaal.

Graag wil ik Uitgeverij Podium bedanken voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

6 thoughts on “Het wolfgetal van Laura van der Haar

  1. Dat heb je mooi, genuanceerd beschreven. Ik blijf nieuwsgierig naar dit boek, maar lees momenteel meer van dit soort verhalen (Het smelt, De avond is ongemak) en dan moet je oppassen dat het niet te veel van hetzelfde wordt.

    1. Dank je wel, ik vind het soms zo lastig om goed onder woorden te brengen wat ik bedoel. Soms hoor ik mezelf ook in herhaling vallen ;-)
      Mocht je het toch willen lezen, dan kan ik je zo mijn exemplaar toesturen.

  2. Nu heb je het boek potdorie eerder gelezen dan ik haha :-) Voel me heel slecht nu! Het boek ligt deels gelezen in mijn nachtkastje. Stom!
    Ik denk dat dat te maken heeft met wat Lalage hierboven ook noemt: het verhaal doet denken aan Het smelt, en qua sfeer inderdaad aan De avond is ongemak. Misschien dat mijn hoofd daar nu niet naar staat want ik vond het begin wel zeerbelovend. Misschien moet ik eerst wat andere genres lezen en het boek er dan alsnog bij pakken. Mooie bespreking van jou in ieder geval.

    1. Je bent zó slecht Tessa, maar het is je vergeven ;-) Ik neem aan dat je nog steeds in je thriller-fase bent? Zo ja, geniet daar lekker van. Dit komt ooit wel weer, gelukkig loopt ‘ie niet weg.

  3. Ik ben heel benieuwd naar dit boek, al ben ik net als Lalage ook een beetje huiverig: te veel van deze thematiek lees ik niet graag. En zeker niet achter elkaar. Maar de cover is prachtig, dus daardoor zal ik uiteindelijk wel overstag gaan ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *