Romans en literatuur

Reddende engel van Renate Dorrestein

Om eerlijk te zijn wist ik niet zo heel van van Renate Dorrestein. Alleen dat ze een auteur is met veel succesvolle boeken op haar naam. Maar ook dat Lalagè enorm fan van haar is en dat ze ongeneeslijk ziek is (lees vooral dit prachtige interview). Vorig jaar las ik voor het eerst een boek van haar hand, Zeven soorten honger. Onlangs kwam haar nieuwste, en wellicht ook haar laatste, boek uit met Reddende engel als titel.

Op de top van de heuvel kwam het landweggetje uit op een vijfsprong

Met deze interessante openingszin begint Dorrestein haar boek. Het blijkt om Sabine te gaan die een keuze moet maken welke kant ze op gaat wanneer ze op de top van de heuvel van dit landweggetje staat. Ze staat er met haar bijna brandstofloze auto in slecht weer en weet niet welke kant ze moet oprijden om in de bewoonde wereld te komen. Zo verdwaald in een onbekende omgeving terechtkomen kan ze er nog wel bij hebben naast haar gebroken hart. Uiteindelijk kiest ze voor de weg die steil naar beneden gaat. Zoals je zou kunnen verwachten, leidt deze weg niet naar de bewoonde wereld maar naar een afgelegen boerderij.

Het blijkt de hoeve De Oldenhage van de familie Gilissen te zijn. Deze oude hoeve, die hoognodig aan vernieuwing toe is, wordt bewoond door oma, diens zoon Ennis en zijn dochters Livia en Madeleine. Het is een vreemd gezin met mysterieuze geheimen, vreemde verstandhoudingen waarbij achterdocht en wantrouwen continu aanwezig zijn.

In eerste instantie wordt Sabine niet gastvrij ontvangen, maar om onverklaarbare redenen blijft ze zich aangetrokken voelen tot de hoeve en haar bewoners. Misschien komt het omdat ze net door haar man is verlaten en zich nergens geborgen voelt. Misschien komt het door haar nieuwsgierigheid naar de geheimen van het huis en de familie, zoals de dood van een jonge vrouw genaamd Alicia. Komt het doordat zij zich kan identificeren met deze onbekende vrouw? Ze slaapt immers in haar bed en kijkt in haar gebarsten spiegel.

Niemand van de familie kan ze goed doorgronden, Ennis met zijn uitbarstingen en zijn strakke blik. Madeleine die de ene keer lief en vrolijk doet en de andere keer afstandelijk en bars. En wat te denken van kleine Livia? Hoe onschuldig is zij? Feit blijft dat Sabine haar onbehagen met de dag groeit, en niet ten onrechte.

Eenzaamheid en geborgenheid

Met een soepele schrijfstijl doet Dorrestein een prachtig verhaal uit de doeken. Het begint voor mij al met die prachtige openingszin. Sinds ik Hoe lees ik? van Lidewij Paris aan het lezen ben, ben ik erg gefocust op dit soort zinnen. Dorrestein opent dan ook krachtig, Sabine is met een bepaalde reden op deze vreemde plek gekomen. Hoe komt ze daar, waar gaat ze naar toe?

De keuze die ze maakt leidde niet tot hetgeen waar ze eigenlijk naar toe wilde (de bewoonde wereld), maar het brengt haar juist zoveel inzicht. De familie Gilissen is vrij bijzonder; net zoals zij is er wat gebeurd waaronder zij lijden. De familie lijkt het lot te accepteren; het is zoals het is.

In eerste instantie voelt Sabine zich aangetrokken tot het huis en de omgeving, maar al snel merkt ze dat de verhoudingen binnen het gezin wat schimmig zijn.Toch blijft ze de boerderij bezoeken, wat op zich best heel erg vreemd is. Als ik zo op een oude boerderij ontvangen zou worden, zou ik maken dat ik wegkwam. Aan de andere kant zou ik mij ook voldaan voelen wanneer ik kan bijdragen aan het vele werk op de boerderij dat nog gedaan moet worden. Om er waardering voor te krijgen en het gevoel te krijgen onmisbaar te zijn; ergens een onderdeel van te zijn.

Dat lijkt de beweegreden van Sabine ook te zijn. Ze voelt zich eenzaam en verlaten sinds haar vriend Vincent haar voor een ander heeft verlaten. Haar verdriet en woede sijpelt door het verhaal, het maakt het tastbaar en zorgt voor begrip.

Wat blijft er van je eigen geschiedenis over als je niet meer bestaat in die van een ander?

Het harde werken op de boerderij lijkt voor Sabine haast wel een soort therapie, haar gedachten worden weer strakker en rationeler. Het helpt blijkbaar om ergens onmisbaar te zijn, want Sabine verandert van een gebroken vrouw in een krachtige vrouw met een ijzersterk zelfinzicht.

Reddende engel is een prachtig verhaal over eenzaamheid, genegenheid en ergens bij willen horen. Over loslaten, vergeving en liefde. Het is een prachtige roman dat vaker dan één keer gelezen moet worden om niets te missen en alles in je op te nemen.

2 thoughts on “Reddende engel van Renate Dorrestein

  1. Wat een fantastische recensie! Ik twijfelde of ik dit boek zou gaan lezen. Net elke roman van Renate Dorrestein past bij mijn smaak. Weerwater vond ik geweldig, Zeven soorten honger wat minder. Maar deze spreekt me weer erg aan. Je hebt hem prima verkocht! En helemaal mijn idee: als je optimaal van een boek wilt genieten, is twee keer lezen geen straf, maar een bonus.

    1. Bedankt Jannie! Ik heb er ook lang voor gezeten om het zo goed mogelijk te verwoorden. Zo lastig is dat soms. Ik vond De reddende engel ook beter dan Zeven soorten honger. Het maakte mij wel benieuwd naar haar andere boeken. Ik zal Weerwater reserveren bij de bibliotheek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *