Romans

Voor wie ik heb liefgehad van Marcel Vaarmeijer

Marcel Vaarmeijer is een Amsterdamse schrijver en freelance journalist. Onlangs las ik zijn tweede roman Voor wie ik heb liefgehad. Een boek over een oude vrouw die doet alsof ze dementerend is om het verleden te vergeten. Een boek dat van een heel ander kaliber is dan De gloriedagen van Walter Gom. 

Louise Veldman is bejaard en woont op een gesloten afdeling in een bejaardentehuis. Tussen de dementerende ouderen bereidt Louise zich op haar grote verdwijning; het einde van haar leven. Ook in deze fase stelt Louise haar eigen belang boven die van anderen. Een van de weinigen die weet hoe de vork in de steel zit, is haar favoriete verpleger Fabio. Hij weet dat Louise eigenlijk niet op de afdeling thuishoort.

Fabio weet het hart van Louise te stelen en merkt dat ze naast haar ondeugende kant ook een hele andere kant heeft. Dit komt vooral tot uiting wanneer Louise en onverwacht pakketje krijgt. Het pakketje bevat haar oude dagboeken, een verleden dat ze altijd heeft willen vergeten om de herinnering uit te vagen. Al die jaren heeft Louise hiertegen gevochten, maar de dagboeken slaan een scheurtje in haar dikke pantser.

Met de goede hulp van Fabio beleeft Louise haar leven opnieuw. Prachtige momenten en herinneren komen terug, uit haar jeugd maar ook uit haar volwassen leven. Maar ook de duistere, verdrietige en pijnlijke momenten zijn onvermijdelijk. Het is een prachtig, ontroerend verhaal dat op weergaloze wijze begrip creëert voor haar gedrag.

Wanneer de liefde op is

Louise doet mij eigenlijk een beetje denken aan Hendrik Groen, ondeugend en zet haar afdeling op stelten. Ze is dwars, ondeugend, niet op haar mondje gevallen en uiterst intelligent. Alleen Fabio heeft toegang tot de zachtheid van haar karakter, bij hem kan ze zich laten gaan en durft ze zich te laten zien. Maar ik vind Louise ook een eigenaardig persoon. Slinks, niet altijd even aardig en wraakzuchtig. Vooral in het begin van het boek kan ik weinig begrip voor haar opbrengen.

Vaarmeijer weet dit als toverslag bij heldere hemel te veranderen wanneer het verhaal afgewisseld wordt met de meest persoonlijke dagboekfragmenten van Louise. Wat we nu zien is een kwetsbare Louise, een jonge vrouw met veel verdriet en die op een bepaald moment geen liefde meer heeft om te geven.

Eerder las ik De gloriedagen van Walter Gom, het bevat dezelfde soort humor maar mist de diepgang die Voor wie ik heb liefgehad wel heeft. Misschien komt dit omdat dit boek gebaseerd is op het leven van de moeder van Vaarmeijer. Het lijkt alsof dit boek tastbaar is, meer ‘menselijk’. Het enige minpuntje is dat Vaarmeijer soms zichzelf te veel laat gaan, voornamelijk wanneer Louise haar wraakacties escaleren. De stijl past niet bij de rest van het verhaal, het heeft geen humor en is ‘over de top’. Jammer!

Ondanks deze kleine opmerking was ik diep onder de indruk, de plot is enigszins voorspelbaar te noemen maar allesbehalve gevoelloos. Deze roman neemt je mee naar verdriet, verbazing en een blijdschap en dat op basis van het leven van een zeer bijzonder, excentriek persoon. Het is een waar leesgenot!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *