Spanning

Jonathan Kellerman – Sluitend bewijs

Jonathan Kellerman is altijd één van mijn favoriete thrillerauteurs geweest, vooral toen ik veel met de trein op pad was. De pockets van Kellerman lagen uitgestald bij de boekhandels op het station, waren goedkoop en dus erg handig voor een arme student als ik. Inmiddels heb ik bijna de hele serie met Alex Daleware en Milo Sturgis gelezen. Een echte aanrader met uitblinkers, maar helaas ook met teleurstellingen.

1001004010209926

Op een dag worden er twee lichamen gevonden in een gigantisch huis dat al jaren onafgebouwd staat te wachten op een vonnis van de eigenaar. De positie van de twee lichamen liegt er niet om; de twee hebben een feestje gebouwd en daarna de liefde bedreven. Door deze eigenaardige positie is Milo Sturgis meteen geïnteresseerd in de zaak.

Het mannelijke slachtoffer blijkt Desmond Backer te zijn; een architect met een beetje een tegenstrijdige geschiedenis. Zo heeft hij een geschiedenis van vernielingen maar ook van opbouwen. Het meisje met wie hij gevonden is blijft nog enige tijd onbekend. Wat deed Desmond in het huis? Deed hij dat al vaker en waarom zou iemand hem en het meisje willen vermoorden? Al met al is een vreemd verhaal en zowel Milo als zijn maat (en psycholoog) Alex kunnen er geen touw aan vast knopen.

Dit geldt eigenlijk ook een beetje voor de lezer, want Sluitend bewijs lijkt alles behalve op de vorige boeken van Kellerman. Wat een tegenvaller. Het onderzoek lijkt er eentje van dertien in een dozijn en er zitten maar weinig spannende ontwikkelingen in de zaak. Het verhaal suddert door en zelfs Alex onderneemt geen poging om met zijn, normaal gesproken verrassende, psychologische blik een spannende ontwikkeling in de zaak te vinden. Hij slentert maar een beetje achter Milo aan als een passieve vent die niet weet wat hij met zijn leven wil. Ze gaan uit eten, Alex vrijt een paar keer met Robin en de hond Blanchet wordt onder haar kinnetje gekrabbeld. Ondertussen verhoren ze een paar mensen, leggen ze wat bezoekjes af waarbij er totaal geen druk wordt opgevoerd en duiken ze in wat paperassen.

Ik kon eigenlijk niet wachten tot ik het uit had en tussen ons gezegd, ik heb de laatste vijf pagina’s gewoon overgeslagen. Het ergste is dat ik het gevoel heb ik dat ik er ook nog niets aan heb gemist. Dat heb ik nog nooit eerder gehad bij een boek van Kellerman Ok, ok.. ook Domein van een beul vond ik een minder goed boek, maar die heb ik wel uitgelezen.

Hopelijk is zijn volgende boek weer van een beter niveau, want dit is een regelrechte teleurstelling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *