Romans en literatuur

Het duistere dal van Thomas Willmann

Een afgelegen dorpje in de Alpen. Een, op het eerste oog, een hechte gemeenschap waar geen vreemdelingen welkom is, maar zwicht voor de eenzame Greider die onderdak zoekt gedurende aankomende winter. Thomas Willmann beschrijft op indringende wijze in Het duistere dal welke geheimen deze eigenaardige gemeenschap verbergt. 

9200000040653294

Een eenzame ruiter op een muildier nadert op een dag het afgelegen dorpje in een diep dal in de Alpen. Hij houdt zijn omgeving nauwlettend in de gaten, maar de bewoners houden hem ook goed in de gaten. Al voordat hij op het plein is aangekomen, is het complete dorp op de hoogte van de komst van deze eigenaardige vreemdeling. Dat hij hier niet gewenst is, wordt al snel duidelijk.

De zonen van boer Brenner, die de scepter zwaait over deze gemeenschap, manen hem het dorp te verlaten. De vreemdeling, Greider genaamd, legt uit dat hij kunstenaar is en dat hij gedurende de winter wil schilderen. Met een grote zak geld weet hij de broers te overtuigen; hij mag logeren bij weduwe Gader en haar dochter Luzi.

De onderlinge verstandhoudingen in de gemeenschap liggen wat gevoelig en naarmate Greider langer in het dorpje verblijft, des te mysterieuzer het wordt. Hij wint het vertrouwen van weduwe Gader en haar dochter Luzi. Ondanks dat zijn verblijf hen is opgedrongen voelt hij zich welkom en na een paar weken stellen ook zij de aanwezigheid van Greider zelfs op prijs. Door hen komt hij meer te weten over de gemeenschap met zijn uitzonderlijke gewoonten en gebruiken.

Ze vertellen over boer Brenner; de persoon die de plek met het vruchtbare land ooit heeft ontdekt. Het is zijn gemeenschap en deze domineert hij met macht. Samen met zijn zoons zwaait hij de scepter over de gemeenschap. Zij zijn dan ook de enigen die in het bezit zijn van vuurwapens en bepalen, desnoods met harde hand, de regels. Het wordt Greider duidelijk hoe de verhoudingen liggen wanneer Luzi zich verlooft met de buurjongen. In dezelfde periode dat de sneeuw in grote, dikke vlokken omlaag valt, komt de eerste zoon van Brenner om het leven. En ook niet lang daarna volgt een tweede zoon.

Hoe rustig en normaal ogenschijnlijk Het duistere dal ook begint, Willmann weet de onderhuidse spanning al in de eerste hoofdstukken door te laten sijpelen. Het wordt direct duidelijk dat er iets mis is in deze eigenaardige en afgelegen gemeenschap. Geduld is echter een schone zaak, want wanneer de pijnlijke geheimen worden blootgelegd weet Willman de sidderende, onderhuidse spanning om te vormen tot een geweldige uitbarsting die mij deed verassen en verbazen.

Greider doet mij namelijk denken aan Clint Eastwood in een van zijn vele westerns. Een eenzame ruiter in de dessert; geduldig, spreekt niet veel, maar luistert des de meer. Tolereert, maar gaat een confrontatie niet uit de weg. Hetzelfde geldt voor Greider. Ook hij is rustig en ondergaat in eerste instantie de blikken en de opmerkingen van de Brenners, maar stille wateren hebben diepe gronden en Greider lijkt ook niet de persoon te zijn zoals hij doet voor komen.

Het verhaal vordert in een rustig tempo met een zeer plezierige beeldende schrijfstijl dat zorgt voor een goede beeldvorming van de inwoners en de omgeving. Het lijkt een idyllisch dorpje in een diep gelegen dal in de prachtige Alpen, maar het blijkt alles behalve prachtig en vreedzaam te zijn.

Het verloop van het verhaal vond ik aangenaam verrassend en ook de plot is zeer vakkundig geschreven. Op het laatst weet de schrijver je nog even helemaal achterover te laten slaan waardoor alles wat je gelezen hebt nog eens goed in overweging moet nemen. Stom dat ik hier wel even door Monique op gewezen moest worden.

Het duistere dal is een boek vol verassingen, snode plannen en onheilspellende spanning. Een boek dat bol staat van mooie zinnen, toespelingen en prachtige volzinnen. Een boek om je vingers bij af te likken!

8 thoughts on “Het duistere dal van Thomas Willmann

  1. Whaa, ik ga die laatste zin herlezen!
    Wat een te gek boek he? Ik WIST gewoon dat jij deze ook fantastisch zou vinden, en wat een lyrische recensie heb je geschreven. Kan me in alle punten vinden; Clint Eastwood is echt te perfect voor de beeldvorming!

  2. Het is de allerlaatste zin! Ik had hem wel gelezen, maar helemaal geen aandacht aan besteed. Blijkbaar was ik nog helemaal gefocust op de Brenner-familie..
    Heb je het al gelezen Tessa? Ik ben zoo benieuwd wat jij er van vindt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *