Roman

Antonio Iturbe – De Bibliothecaresse van Auschwitz

Veel boeken heb ik gelezen over de Tweede Wereldoorlog. Het toneel geeft het verhaal zoveel mogelijkheden om een onverwoestbare indruk achter te laten op de lezers. De enige boeken die ik vaker heb gelezen dan een keer zin dan ook Het Achterhuis van Anne Frank, Een Reis door de nacht van Anne de Vries en Oorlog zonder vrienden van Evert Hartman. Boeken die nog steeds een prominente plaats in mijn boekenkast innemen.

Vol enthousiasme begon ik aan het boek De Bibliothecaresse van Auschwitz. Een vernietigingskamp die ik in mijn tienerjaren heb bezocht. Dit boek was bestemd om nooit meer te vergeten. Toch?

bibliothecaresse-300x336

De Bibliothecaresse van Auschwitz 

Het boek gaat over de vijftienjarige Dita. Een jong meisje met een uitgesproken mening en lef. Want niet voor niets is zij dé bibliothecaresse van het grote vernietigingskamp Auschwitz. Een bibliotheek in Auschwitz?

Jazeker! In het kamp bestaat er tussen alle donkere en vieze barakken een familiekamp. Een kamp geleid door Fredy Hirsch dat ervoor zorgde kinderen op te vangen en zoveel mogelijk kind proberen te laten zijn.

“Een kind? Dat zeker niet! Om kind te kunnen zijn, moet je een jeugd hebben”.

Met toestemming van de Duitsers werd dit getolereerd, maar wat de nazi’s niet wisten, is dat er in het geheim les wordt gegeven aan alle kinderen. Kennisverspreiding onder Joodse mensen. Iets waar de Duitsers voor als de dood voor waren.

De enkele boeken die zij kunnen gebruiken tijdens de lessen worden met uiterste nauwkeurigheid en liefde bewaard en bewaakt door Dita. Met gevaar voor eigen leven, want op het houden van boeken stond de doodstraf. De kinderen kunnen eventjes de ellende om hun heen vergeten, maar toch is het noodlot onvermijdelijk. De bibliothecaresse van Auschwitz beschrijft hoe mensen binnen de gruwelijkste levensomstandigheden proberen te overleven.

Wat ik van het boek vond

De Bibliothecaresse van Auschwitz vertelt een prachtig verhaal over de Joodse mensen in Auschwitz en hoe zij ieder op hun eigen wijze omgaan met de gruwelijkheden die hen allemaal treft. Zo wordt er bijvoorbeeld kennis gemaakt met meneer Morgenstern, Dita’s vriendin Margit en de geliefden Rudi en Alice. Allen hebben zij een rol in het verhaal. En dat maakt het misschien juist te complex om de diepgang die het boek voor het oprapen heeft liggen, volledig te benutten. Enkele personages worden abrupt afgerond, waardoor er voor mij een soort anti-climax ontstond. Iturbe probeert de lezer mee te nemen in een emotionele achtbaan, maar laat het net voor de inzet van de looping afweten.

De emoties worden in onvoldoende mate beschreven, hoe kortstondig het personage dan ook een rol had in het verhaal. Doordat het verhaal (ongestructureerd) uit verschillende perspectieven verteld wordt, maakt het eigenlijk alleen maar wat chaotischer en af en toe wordt het verhaal ietwat platonisch. Het lijkt wel alsof enkele passages worden afgeraffeld. Hierdoor zit er weinig diepgang in het verhaal. Jammer, omdat het verhaal klaarligt om tot een spectaculair boek gevormd te worden.

Voor mijn gevoel had er veel meer uit het boek gehaald kunnen worden, wanneer de verhaallijnen maar op een goed wijze afgerond zouden zijn.

Waardering **

 

5 thoughts on “Antonio Iturbe – De Bibliothecaresse van Auschwitz

    1. Inderdaad! Dita ontmaskerde bijvoorbeeld een Joodse verklikker die onder de gevangenen die als een goed persoon bekend stond. De ontmaskering duurde een halve pagina en dat was het. Geen emotie, geen consequenties of nasleep.. Gemiste kans!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *